Bieńkowski, Zbigniew: Kérés (Prośba in Hungarian)

Portre of Bieńkowski, Zbigniew

Prośba (Polish)

Domilczam słowo i opadam z tchnienia.
Czy zdążę dożyć? Czy życie się cofnie?
Na umówione twego serca drgnienie
czy będę mową, czy też niewymownie?
 
Usypiam ziemię kołysaniem drzewa,
ścielę powietrze dla ptaków na nocleg.
 
Nim słuch muzykę do ciszy ułoży,
usłysz mnie — abym się rozległ.
 
Wzrok mi się dłuży w twoje oddalenie,
w stronę bez świata, w gwiazdę nim zapłonie.
Czy w twoich oczach będę zawsze cieniem,
czy takim światłem, że aż niewidomie?
 
Na głód, pragnienie, na wojnę i pokój
jestem bezradny, nie mam już łzy w oku,
z mojego życia wschodzi słoma żytnia.
 
Nim wzrok za widok bez powrotu zajdzie,
ujrzyj mnie — abym widniał.
 
Oddaję rzeczom to co było rzeczy,
bo ich radości, moje były bóle.
Czy ty swą dłonią możesz mnie uleczyć,
bym był bez wzruszeń, gdy będę nieczule?
 
Ziemią za życia zagrzebują w niebie,
wiązanką wiatru składam na jej glebie,
wzruszam kamienie dla siebie na łoże.
 
Nim dotyk skrzepnie w jedną formą dłoni,
dotknij mnie — abym ożył.



Uploaded bySebestyén Péter
Source of the quotationhttp://malowane-wierszem.blogspot.hu/2013/05/prosba-zbigniew-bienkowski.html

Kérés (Hungarian)

Elhallgatok, lélegzetfogyva végképp.
Megérem-e? Vajon hátrál az élet?
Ha szólni hallom szived rezzenését, beszéd
leszek, vagy az, ki nem beszélhet?

Fa-ringatással altatom a földet, a levegőt 
madár-ágyul vetem meg.

Mielőtt csendet zenélne a hallás,
hallj meg - hogy szó lehessek.
 
Pillantásomba távolodsz, a tájba,
hol nincs világ, gyújtatlan csillagokba.
Árny leszek-é mindig, szemedbe zárva,
vagy metsző fény, vakítva és lobogva?
 
A szomj, az éhség, háború, a béke:
tanácstalan vagyok, könnyem kiégve,
életemből rozs-szalma szála serked.
 
Mielőtt még látvánnyá fagy a látás,
láss meg - hogy kép lehessek.
 
Visszaadom a tárgynak, mi a tárgyé,
övé az őröm és enyém a bánat.
Vajon kezed maga a gyógyulás-é,
hogy vágytalan vágjak a tompulásnak?
 
A földet majd az égben én elásom,
ráteszek egy csokor szelet, virágom,
követ terítek párnaként fejemnek.
 
Mielőtt kézzé alvad a tapintás,
érints meg - hogy kikeljek.
 
 
 


Uploaded bySebestyén Péter
PublisherKozmosz Könyvek
Source of the quotationLengyel költők antológiája
Publication date

minimap